Al eerder informeerden wij u over ons cacaoproject in Papua. Dit project richt zich op het kweken van een plantje, de Coklat Belanda, ook wel Papua Kerafat genoemd.

Hans Goote (82) draagt ontwikkelingslanden een warm hart toe. Vooral studenten, want zij zijn de toekomst voor hun land. Op zijn bureau heeft hij een foto van GrantGesture student Saveria Nunggut.

De website PapuanVoices laat Papua in haar diversiteit zien en stelt bovendien op moderne wijze eeuwenoude en moderne problemen aan de kaak.

Papua is bij toeristen nog weinig bekend. Cultuur en natuur zijn hier nog veelal puur en ongerept. Papua is vooral aantrekkelijk vanwege de grote en bijzondere variatie in leefwijze en culturen van de volken in de binnenlanden.

Veel Nieuw-Guinea-veteranen zijn ons werk goed gezind. Logisch eigenlijk, zij weten immers als geen ander wat er speelt op Papua en blijven betrokken.

Aart Korpel maakte 56 jaar geleden voor het eerst kennis met Papua. Hij koestert mooie herinneringen aan die tijd en heeft de band met het land warm gehouden door er een aantal keer terug te keren.

Nederlandse journalist, Aad Kamsteeg, bezoekt Hapin project in Papua.

In 2007 ontving een sagobedrijfje in het dorp Waiya in de buurt van Jayapura voor het eerst steun van Hapin. Deze bestond uit het leveren van een machine om sago te raspen.

Regelmatig komt Marianne Geurken (63) nog bijeen met haar schoolvriendinnen uit Hollandia. Ze is nooit teruggekeerd naar het land van haar jeugd maar ze denkt er nog regelmatig aan terug.

Evelien Veenhuizen is 4 jaar geleden in Papua geweest en heeft onlangs een nieuw filmpje gemonteerd van beelden die zij destijds heeft opgenomen. In dit filmpje ziet een traditionele dans uit Papua.

Joanna Elisabeth Tiene Kaisiri heeft in april en mei stage gelopen bij onze fieldpartner pt. Hapin in Jayapura, Papua.

Hapin heeft matabia’s van hoge kwaliteit in haar collectie. Naast de traditionele groene matabia hebben we nu ook de witte Matabulan, afkomstig uit Base G in Jayapura (Papua).

Een pionier in hart in nieren, zo beschrijft Wim Revet (85) zichzelf het liefst. De dienstplicht bracht hem begin jaren vijftig voor het eerst naar het toenmalige Nederlands Nieuw-Guinea.

Vorig jaar verscheen in Duitsland het boek “Vergessene Welt”, geschreven door Siegfried Zöllner. Hij beschrijft daarin “de eerste ontmoetingen met de Yali’s in het bergland van Papua” zoals de ondertitel luidt.

Het team van Pt. Hapin in Jayapura heeft drie nieuwe krachten verwelkomd. Graag stellen we ze even aan u voor.

Alje Drost (63) steunt Hapin al ruim vijftien jaar. Zijn ouders waren donateurs van het eerste uur. Alje en zijn vrouw Margret hebben deze goede gewoonte overgenomen.

Vlak na de oprichting van Hapin in 1972 werd mevrouw de Rijke (92) donateur. Zelf is ze nooit in Papua geweest. Dat ze de bevolking toch een warm hart toedraagt, heeft vooral te maken met de aanstekelijke verhalen van haar broer Olaf.

De noken is door VN-organisatie UNESCO uitgeroepen tot Cultureel Werelderfgoed. Een noken (net of zak in de lokale taal op Biak) heeft een aantal symbolische betekenissen omdat er voedsel, dieren en kinderen in worden vervoerd en baby's mee in slaap worden gewiegd.

Op 30 oktober overleed Nicolaas Padding, een van de werkers van het eerste uur van Hapin. Hij was van 1972 tot 1994 secretaris van onze stichting.

Op 13 oktober vond in het Goethe Instituut in Jakarta een bijzonder filmfestival over Papua plaats. Initiatiefnemer is Papuan Voices. Deze organisatie voert naar eigen zeggen een cultureel gevecht om Papua te laten zien door de ogen van de Papoea’s zelf.

De kindersterfte onder Papoea's is extreem hoog door structurele discriminatie van de Indonesische overheid. Er sterven zes keer zoveel Papoea-kinderen als andere kinderen in West-Papua.

Hapin heeft in haar strategie en projectenbeleid altijd voorrang gegeven aan de wensen en behoeften van de Papua’s zelf.

Jeroen Overweel heeft na 5,5 jaar afscheid genomen als directeur van Hapin.