Vlak na de oprichting van Hapin in 1972 werd mevrouw de Rijke (92) donateur. Zelf is ze nooit in Papua geweest. Dat ze de bevolking toch een warm hart toedraagt, heeft vooral te maken met de aanstekelijke verhalen van haar broer Olaf.
“Ik werkte op zijn kantoor in Jakarta”, vertelt ze. “Hij behandelde onder andere emigratieaanvragen voor Nederlands Nieuw-Guinea en begeleidde de DETA-jongens. Zelf emigreerde hij na verloop van tijd met zijn gezin naar Nieuw-Guinea en ging daar als advocaat aan de slag.”
“Mijn broer was actief in de plaatselijke politiek. Hij had contact met Nicolaas Jouwe en was zelfs voor korte tijd lid van de Nieuw-Guinea Raad. Ook na zijn vertrek uit de voormalige kolonie bleef hij zich inzetten voor de Papua’s. Zijn liefde voor Papua was ontzettend groot en heel besmettelijk.”
Mevrouw de Rijke, geboren en getogen in Indië, bleef in Indonesië tot 1957. “Ik heb me altijd, deels door mijn eigen achtergrond, geïnteresseerd in de regio en dan vooral in alles wat met Papua te maken heeft. Ik volg het nieuws op de voet. Ook nu nog, op mijn 92ste!”
