Willeke Jongkind, sympathisante van Hapin, vertelt:

Als jong meisje las ik al boeken over zendelingen in Papua. En bij mijn buren waren regelmatig twee dames op bezoek die in Papua woonden en werkten. Toch had ik er toen geen idee van dat ik ooit zelf op het eiland terecht zou komen. Mijn man en ik hebben altijd gedacht dat we in Afrika zouden gaan wonen. Daar zijn we ook twee keer gedurende een periode werkzaam geweest. Mijn man is werktuigbouwkundige en piloot in de kleine luchtvaart.

Toen vrienden van ons een eigen stichting begonnen om Papoea’s op te leiden tot monteur en piloot (Stichting Licht op Papua), ging het ineens heel snel. In januari 2014 vertrokken we met onze kinderen naar Wamena. Wat een prachtige plek, wat een mooi volk! Mijn hart is opengegaan voor Papua. Natuurlijk, het leven was er niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Papoea’s weten van lijden als geen ander. Maar tegelijkertijd zijn ze zo veerkrachtig, sterk en vol levensvreugde. Ik heb heel veel geleerd van mijn tijd in Wamena, zowel over de Papoea’s als over mezelf.

Na 1,5 jaar maakt en we de overstap naar AMA en na 4,5 jaar zijn we teruggekeerd naar Nederland. Hier ben ik aan de slag gegaan voor de stichting Papua Solidariteitsdag. En vanuit die hoedanigheid ook in contact gekomen met Hapin. Ik vind het geweldig om te zien dat er vanuit Nederland hard wordt gewerkt om projecten en mensen op Papua te ondersteunen. Die steun en bemoediging is belangrijk. Zo laten we de Papoea’s weten: ‘We staan achter jullie, jullie kunnen zoveel en zijn zo sterk’. Het is mijn wens dat er rust en vrede komt in Papua. En dat de bevolking in alle veiligheid kan leven en genieten van hun prachtige eiland.

Willeke Jongkind