Johanna Anna Koerni had een indrukwekkende poëtische bijdrage. Het vertolkt de emoties van heimwee, geluk en verdriet van de Papoea in een natuurlijke omgeving die hem helpt bij het zoeken naar evenwicht en vrede.

https://hapin.nl/hapin-45-jaar-beleef-papua-op-dag/

Johanna Anna Koerni

KRITING MERAJUT KEHIDUPAN, DIPANGKAS PENJAHAT ATAS KOLONI

Kriting, itulah asli kami…
Itulah dunia kami yang memangotahi harga diri dan martabat kami….
Sehelai lembaran kriting, mampu mengikat kehidupan, melahirkan kesetiaan akan indahnya kebersamaan dalam naluri jiwa kemanusiaan yang abadi.

Kriting itu tak hanya untaian, tiap lingkarnya mengukir jutaan kesetiaan…
Tiap lingkarnya mengambarkan kerekatan dan persahabatan yang abadi.

Saat kriting itu harus dihelai dengan sebilas sisir mambu…
Saat kriting harus diurai dengan sentuhan irama tifa…
Cenderawasih pun turut menari kegirangan, kicauan burung terdengar mengiyasi alam raya dengan syaduh pujian…
Kriting itu kehidupan yang abadi.

Masih di kolong langit yang sama…
Masih di daratan bumi yang sama…
Kini, helai demi helai, kriting dilenyapkan penjajah yang tak berpri kemanusiaan.

Saat sehelai harus diuntai, pedang pun memutusinya…
Saat tifa harus dikumandangkan, dihancurkan Negara penghancur kehidupan kriting.

Cenderawasih diikat…
Burung-burung ditembak…
Hutan sumber hidup pun lenyap…
Pengikat kesetiaan dan pancaran kehidupan pun runtuh…
Harga diri dan martabat hanya seharga rupiah di ujung senapan penjajah.

Kriting itu tak hanya tak berdaya, kini kriting itu pun diambang kepunahan…
Kriting itu dipangkas penjahat atas koloni di abad terbaru, di bumi Papua tempat fajar menari.

Kini, sasakan kriting tak lagi seelok dulu, saat sasakan dimainkan jemari, fajar turut memandikan kilauannya binarannya sambil syair cenderawasih mengiramakan ayunan sasakan, sambil tifa dipukul ombak dengan irama syaduh….
Seperti syair “…dari ombak besar…”.

Dibalik ratapan sakit yang panjang…
Dibalik jiwa kami yang keram dalam dunia jajahan…
Kami masih ingin menguntai sasakan kriting, walau tak seelok dan seindah dulu, saat kami masih dalam sorga dunia kami.

Holland…

KROESHAAR KNOOPT HET LEVEN DAT WORDT GEKORTWIEKT DOOR DE OVERHEERSER ALS IN EEN KOLONIE

Kroeshaar, dat is wat bij ons hoort….
Dat is onze wereld waar we onze eigenwaarde en waardigheid aan ontlenen….
Een enkele kroeshaar is in staat het leven te verbinden, loyaliteit te laten onstaan voor het kostbare van het samenzijn in het bezielde instinct van eeuwige solidariteit.

Kroeshaar is niet alleen de draad van verbinding, ieder kroeshaartje graveert miljoenen keren de trouw aan elkaar…..
Ieder kroeshaartje beschrijft de eeuwige verbintenis en vriendschap.

Op het moment dat kroeshaar wordt gekamd met geurend spoelwater….
Op het moment dat kroeshaar wordt ontward door de aanraking van het ritme van de tifa…….
De uitgelaten zang van paradijsvogels volgt en het gesjilp van vogels is hoorbaar die de grootsheid van de kosmos bezingen.
Dat kroeshaar is het eeuwige leven.

Noch in de ruimte van dezelfde hemel…..
Noch op dezelfde aarde……
Nu, haar na haar, kroeshaar verdwijnt door de overheersers die niet menselijk spreken.

Op het moment dat een haar losgehaald wordt, zal het zwaard het beslissen…….
Op het moment dat de tifa moet weerklinken, zal de vernietigende staat het leven van kroeshaar oplossen.

De paradijsvogels worden vastgebonden……
De vogels worden geschoten
Het bos, de bron van het leven, zal zelfs verdwijnen
De verbinding van trouw en de stroom van leven zal instorten
De eigenwaarde en waardigheid zijn slechts zoveel waard als roepia’s in de loop van het geweer van de overheerser.

Kroeshaar zal niet alleen maar krachteloos zijn, maar staat nu zelfs op de drempel van de vernietiging….
Kroeshaar wordt door de overheerser als een kolonie gekortwiekt in de nieuwe eeuw, op de aarde van Papua, de plek waar de dageraad danst.

Nu, de kroeshaarvlechtjes zijn niet meer ten eerste mooi, op het moment dat de vlechtjes worden bespeeld met de vingers, de dageraad volgt in het wassen van de glans en de schittering terwijl het gedicht van de paradijsvogel ritmisch de vlechtjes wiegt, terwijl de tifa door de golven wordt bespeeld in een plechtig ritme…..
Zoals het gedicht ‘’…. van de grote golven….’’

Achter de lange, zieke rouwklacht
Achter onze opgesloten ziel in de wereld van overheersing
We wensen nog het kroeshaar te vlechten, hoewel het niet meer mooi en kostbaar is als eerst, op het moment dat we nog in onze wereldse hemel zijn.

Holland…..