Eerder in deze nieuwsbrief maakte u kennis met Aleks Giyai, vrijwillig docent (GPM) voor straatkinderen. Aleks drukt zijn passie voor onderwijs graag uit in gedichten, waarmee hij reeds nationale prijzen won. Eén van zijn gedichten, leest u hieronder:
Gouden kiezelstenen in moderne schoenen
De vingers dansen op de snaren
het hart roept het lied op
zingt een verhaal over jezelf
Het script van de ziel, gegraveerd in het universum
langzaam ingeslikt in de tijd
met een dromerige, trieste glimlach
en een geweten dat dwaalt tussen hoop
Na de lange loopbrug wacht het landhuis
de voetsporen van de onderwijskrijger
start het initiatief om analfabetisme uit te bannen
Gouden kiezelstenen in de hoeken van het land
lang gekreun wacht op de regen van het geweten
liefde en liefde uitstorten
in elke ziel die dorst naar kennis
Wie zijn wij, boven de adem van de wereld
bijeengedreven in sombere, moderne schoenen
heldere ogen schijnen, hoop is weg
verlangen overgegeven in handen van heersers
Laat de aarde waar we staan, zijn als een schoolbord
schrijf een hoop die niet vervaagt
met boomtakken op papieren bladeren
we sturen dromen het hele universum in
Ik leer, ik onderwijs
met de brief van het lot over de toekomst
samen in onschatbare liefde
impliciet op de pagina's van het leven
Dit gedicht is vrij vertaald naar het Nederlands. Benieuwd naar de Indonesische versie? Laat het ons weten.
